chrześcijańskie ciekawostki

odnalezione w otchlaniach internetu. nie mam pewnosci jaka czesc z tego wszystkiego jest 100% prawda, aczkolwiek pare rzeczy potwierdzilo wiki (oczywiscie nie dla wszystkich jest to wiarygodne zrodlo). dlugie, ale imho warte przynajmniej rzucenia okiem.

I w. – Wynaleziono wodę “święconą”. Pojawiają się pierwsze metody jej
święcenia i wzmianki o jej używaniu do “wypędzania duchów”.
II w. – Święty Klemens z Aleksandrii spisuje swoje poglądy: “Każda kobieta
powinna być przepełniona wstydem przez samo tylko myślenie, że jest
kobietą”.
178 r. – Rzymski filozof Celsus poświadcza fałszowanie i modyfikowanie
treści Ewangelii, które i tak, w jego opinii, dalej są pełne sprzeczności.
(“Przepisywali i przerabiali Pisma Święte z ich pierwotnej postaci i usunęli
wszystko, co pozwalało [rewizjonistom] na odparcie zarzutów”) [Alethes
logos/Orygenes]
II w. – Wyznawcy chrystianizmu zaczynają głosić nauki o wiecznym dziewictwie
Maryi. Wcześniej nikt o tym nie słyszał.
III w. – Przez wprowadzenie ordynacji ustanawia się “stan duchowny”.
Chrześcijanie zostali podzieleni na duchownych i laików – przedtem wszyscy
byli równi, będąc jednocześnie wyznawcami i kapłanami.
220 r. – Przyjęto dogmat o konieczności wykonania pewnych czynności
kościelnych, niezbędnych do zbawienia. Chrzest okazał się niewystarczający.
250 r. – Wprowadzono naukę o wiecznych mękach.
IV w. – Św. Augustyn (twórca pierwszej doktryny filozoficznej kościoła
katolickiego) naucza, że niewolnictwo to stan zgodny z naturą (czyli
odwrotnie niż prawnicy i myśliciele rzymscy) i przekonuje niewolników
chrześcijańskich, że ich położenie jest zgodne z wolą Bożą. Jednocześnie
karci “nieuświadomionych” chrześcijan stanu niewolnego powołujących się na
Stary Testament (który przewidywał wyzwolenie po sześciu latach niewoli).
Panom zaś mówi o doczesnym pożytku z Kościoła, który w taki sposób wpływa na
świadomość niewolników (In Psalmos 124, 7).
312 r. – Bitwa pod mostem mulwijskim, w której Cesarz Konstantyn zwyciężył i
zabił Maksencjusza. Z powodu wizji sennej, którą ujrzał przed bitwą
Konstanty (miał wygrać dzięki symbolowi krzyża), rok później wydał edykt
zrównujący religię chrześcijańską z religiami pogańskimi.
314 r. – Uchwalono ekskomunikę dla dezerterów. Dotąd kościoły
chrześcijańskie zabraniały zabijania nawet w obronie koniecznej.
321 r. – Rzymski Cesarz Konstantyn nakazuje święcić niedziele zamiast
dotychczasowej soboty.
325 r. – Sobór nicejski. W wyniku głosowania 250 biskupów sprowokowanych
naukami księdza Arrio z Aleksandrii (który głosił że Jezus nie jest Bogiem,
tylko bóstwem niższej klasy) ustala się że przysłany na ziemię Jezus i Bóg,
który go przysłał, to ta sama osoba. Zostaje wprowadzona wiara w Dwójcę
Świętą. Jezus z Betlejem ma zastąpić dotychczas czczonego Mitrę.
Wniebowzięcie Mitry w okresie równonocy wiosennej staje się chrześcijańskim
świętem Wielkanocy. Narodziny Jezusa (6 stycznia), by wyprzeć z rynku
konkurencyjnego Mitrę, zostają przesunięte na 25 grudnia (narodziny Mitry).
W Rzymie na Wzgórzach Watykańskich chrześcijanie przejmują świętą grotę
Mitry, czyniąc z niej siedzibę Kościoła katolickiego (późniejszy Lateran).
Nowe kościoły stawiane są w miejscach kultu Mitry. (Podziemne sanktuaria
Mitry można dziś zwiedzać min. pod kościołem Santa Prisca i San Clemente).
Występowanie wyraźnych podobieństw do mitryzmu, ojcowie chrześcijaństwa
tłumaczą działalnością diabła. Podstawą kultu Mitry była wiara w
nieśmiertelność duszy oraz 10 podobnych do żydowskich przykazań. Mitrze
poświęcano chleb i wino lub wodę (oraz ofiary ze zwierząt), a jego wyznawcy
łączyli się w gminy, na czele których stali ojcowie. W odrożnieniu od
chrześcijan wyznawcy Mitry nie uważali niewolnictwa za stan zgodny z wolą
Bożą, lecz skutek przemocy.
357 – Rzym wprowadza podatek od wyzwalanych niewolników. W odpowiedzi
biskupi wydaja zakaz wyzwalania niewolników stanowiących własność Kościoła.
Kapłani wprawdzie nadal wieszczą niewolnikom perspektywę szczęśliwego życia
pozagrobowego, ale mogą na nie liczyć tylko niewolnicy posłuszni i ulegli.
Kary dla nieposłusznych niewolników przewidywało Objawienie Piotra (w II i
III w. przez chrześcijan uważane za pismo kanoniczne), które zapowiadało, że
tacy “będą niespokojnie gryźć się w język i cierpieć od wiecznego ognia”
(Ap. P 11), oraz nauka dwunastu apostołów, która poucza niewolników, aby
odnosili się do swych panów tak jak do samego Boga oraz aby okazywali im
“pokorę i bojaźń” (Didache 4, 11).
364 r. – Na synodzie w Laodycei Kościół zabronił świętowania soboty.
“Chrześcijanie nie powinni judaizować i próżnować w sobotę, ale powinni
pracować w tym dniu; (..) Jeśli jednak będą judaizować w tym dniu, zostaną
odłączeni od Chrystusa” (Kanon XXIX) (C. J. Hefele, History of the Councils
of the Church).
380r – po wstąpieniu na tron cesarski Teodozjusza I, chrześcijaństwo staje
się oficjalną religią Imperium, zaś Kościół organizacją polityczną, zawsze
popierającą działania Cesarzy. Kościół rzymski staje się podporą
istniejącego ustroju politycznego, społecznego i gospodarczego, mimo że
przez wielu chrześcijan było to uznane za odstępstwo od zasad głoszonych
przez Jezusa i tradycję apostolską.
381 r. – Na soborze w Konstantynopolu cesarz Teodozjusz do “Dwójcy Świętej”
dołącza trzecią osobę tzw.” Ducha Świętego”. Mamy świętą trójce.
382 r. – Synod w Rzymie zwołany przez Damazego ustanawia zwierzchnictwo
Kościoła rzymskiego nad pozostałymi. Uchwała głosi: “kościół rzymski został
wywyższony ponad wszystkie kościoły przez Boga”. Dotąd nie istniał jeden,
wielki Kościół katolicki, tylko wiele pomniejszych kościołów
chrześcijańskich, nieraz konkurujących ze sobą. Cesarz zyskuje pośrednio
władzę nad wszystkimi chrześcijanami.
385 r. – Po raz pierwszy katoliccy biskupi polecili ściąć innych chrześcijan
z powodów wyznaniowych. Miało to miejsce w Trewirze.
390 i 393 r. – Synody w Hipponie i Kartaginie dobierają odpowiednie
ewangelie i podania tworząc kanon “Pisma Świętego”.
391 r. – W Aleksandrii, w największej na Ziemi bibliotece, w której od
stuleci przechowywano około 700 000 starożytnych zwojów, katolicy spalili
“niechrześcijańskie” pisma i księgi. Wkrótce zamknięto starożytne akademie,
skończyło się nauczanie kogokolwiek poza murami kościołów. Zastój
spowodowany działaniami świętego kościoła zahamował rozwój cywilizacji i
opóźnił postęp naukowy o tysiąc pięćset lat.
IV w. – Pierwsza uroczystość Wszystkich Świętych zainicjowana przez kościół
w Antiochii.
IV w. – Początek okresu mordowania pogan i plądrowania ich świątyń przez
chrześcijan podjudzanych przez biskupów, opatów i mnichów. W 347 r. Ojciec
Kościoła Firmicus Maternus zachęca władców: “Niechaj ogień mennicy albo
płomień pieca hutniczego roztopi posągi owych bożków, obróćcie wszystkie
dary wotywne na swój pożytek i przejmijcie je na własność. Po zniszczeniu
świątyń zostaniecie przez Boga wywyższeni”.
431 r. – Sobór w Efezie potwierdza zasadę wiary w boską naturę Jezusa i
uznaje, że człowiek urodził Boga. Xristo Tokos – Matka Chrystusa – zostaje
zastąpione na Teo Tokos – Boga Rodzica.
449 r. – Cesarz Leon I, umacniając swoją władzę nad chrześcijanami,
wprowadza prymat biskupa Rzymu nad innymi biskupami. Dotąd istniało wiele
rozproszonych tez o prymacie, a każdy biskup większego miasta nazywany był
papieżem, czyli “papa”.
V w. – Św. Augustyn twierdzi, że aborcja nie stanowi aktu zabójstwa. Aborcja
zatem wymaga pokuty jedynie z powodu seksualnego aspektu grzechu. Augustyn
pisze: “nie można jeszcze stwierdzić z całą pewnością, że istnieje dusza w
ciele pozbawionym czucia, gdyż nie jest ono w pełni uformowane, a zatem nie
obdarzone zmysłami”.
V w. – W połowie V wieku dzień 15 sierpnia staje się świętem Matki Bożej, a
cesarz Maurycjusz ustanawia ten dzień świętem dla całego Cesarstwa.
593 r. – dla uzdrowienia finansów kurii poprzez sprzedaż odpustów, papież
Grzegorz I wymyśla czyściec. Od tej pory Bóg na sądzie ostatecznym nie
stawia dusz po prawicy i po lewicy lecz po prawicy, po lewicy i po środku. W
czyśćcu dusze zmarłych cierpią, dopóki nie spłacą długu lub nie zostaną
wykupione przez ofiary żywych. Początkowo nieśmiało, rozpoczyna się handel
zbawieniem.
VI wiek – na synodzie w Macon biskupi głosowali nad problemem, czy kobiety
mają dusze. Ustalili, że jednak tak.
VI w. – Za sprawą mnichów irlandzkich spowiedź “na ucho” zaczyna
rozprzestrzeniać się po Europie. Do tego czasu spowiedź na ogół odbywano
publicznie i to bardzo rzadko w ciągu całego życia.
VI w. – Na mocy cesarskiego dekretu, wszyscy poganie zostali uznani za ludzi
bez majątku i praw: “iżby ograbieni z mienia, popadli w nędzę”. Dekret ten
dawał prawo bezkarnego mordowania i grabienia niechrześcijan.
600 r. – Wprowadzenie łaciny do liturgii oraz “godzinki” do Matki Bożej.
665 r. – Dziewiąty sobór w Toledo wydaje postanowienie, które było źródłem
dopływu niewolników dla Kościoła: “Kto tedy, od biskupa po subdiakona,
płodzi synów z kobietą wolną lub niewolnicą, ten powinien podlegać karze
kanonicznej; dzieci z takiego haniebnego związku nie tylko nie powinny
otrzymać spadku po rodzicach, lecz na zawsze, jako niewolnicy, stanowić
własność Kościoła, gdyż ci spłodzili ich w nagannych okolicznościach” (kanon
10).
694 r. – Siedemnasty sobór toledański uznaje wszystkich Żydów za
niewolników. Ich kapitały ulegają konfiskacie, zostają im też odebrane
dzieci od siódmego roku życia.
715 r. – Wprowadzono modlitwy do świętych.
726 r. -z Dziesięciu Boskich Przykazań usunięto drugie, które brzmi: “Nie
uczynisz sobie obrazu rytego ani żadnej podobizny tego, co jest na niebie w
górze i co na ziemi nisko, ani z tych rzeczy, które są w wodach i pod
ziemią. Nie będziesz się im kłaniał ani służył”. Otwarło to drogę do handlu
obrazami, szkaplerzami, krzyżami, posagami itp. Przykazań jednak musiało
pozostać dziesięć. Kościół podzielił wiec ostatnie przykazanie, mówiące o
niepożądaniu ani żony, ani osła, ani wołu, na dwie części.
“Dopóki nie przeminie niebo i ziemia, ani jedna litera, ani jedna kreska nie
może być zmieniona w Prawie” [Jezus]
“Nawet gdybym ja przyszedł i próbował wprowadzić małą zmianę do tego, co
podałem pierwotnie, niechaj będę przeklęty’ [św. Paweł]
769 r. – Sobór na Lateranie ustanowił nowy dekret dotyczący wyboru papieży.
O prawo wyboru może ubiegać się wyłącznie duchowny. Od elekcji całkowicie
odsunięto osoby świeckie, a przede wszystkim oligarchów rzymskich.
835 r. – Papież Jan XI ustanawia osobne święto ku czci Wszystkich Świętych,
wyznaczając na dzień im poświęcony 1 listopada.
897 – synod trupii. Papież Stefan VII wykopuje z grobu jednego z ze swoich
poprzedników (z którym rywalizował o papiestwo) i urządza mu kilkudniowy
proces. Akt oskarżenia zawiera trzy zarzuty: krzywoprzysięstwo, niezdrowe
ambicje, naruszenie kanonów. Za karę martwemu papieżowi Formozusowi kat
odrąbuje trzy palce, następnie zrzuca trupa z tronu, przebiera w zwyczajne
szaty i wlecze ulicami Rzymu, po czym wrzuca do zbiorowego grobu z
biedakami. Po kilku dniach papież Stefan dochodzi jednak do wniosku, że to
za mało i nakazuje ponowne wydobycie szczątków Formozusa i wrzucenie ich do
Tybru. Kilka dni poźniej Stefan umiera “nagłą śmiercią”, a lud Rzymu
wydobywa zwloki Formozusa z rzeki.
X w. – Odo z Cluny głosi: “Obejmować kobietę to tak, jak obejmować wór
gnoju”. Cała Europa znajduje się pod panowaniem papieży. 95 procent ludności
nie umie ani czytać, ani pisać; ludzie żyją w ciemnocie i brudzie; wodę
uważano za szkodliwą dla zdrowia, a mycie się za grzech; kwitną przesądy i
gusła. Załamuje się aktywność na polu medycyny, techniki, nauki, edukacji,
sztuki i handlu. Trwa mroczny okres w historii Europy.
904 – w kościele zaczyna się tzw. okres pornokracji, obejmujący 12 kolejnych
papieży, który walnie przyczynia się do definitywnego rozpadu
chrześcijaństwa na część wschodnią i zachodnią. Kilka kobiet na
kilkadziesiąt lat opanowuje Lateran. Nie mogąc osobiście założyć korony
papieskiej, rządzą Kościołem za pośrednictwem swych kochanków i synów,
stając się de facto papieżycami. Za główną bohaterkę okresu pornokracji
uważana jest Marozja Mariuccia, senatorka i patrycjuszka Rzymu ur. ok. 890
r., córka Teodory, kochanka Sergiusza III, matka Jana XI, babka Jana XII,
ciotka Jana XIII, prababka Benedykta VIII (1012-24) oraz Jana XIX (1024-32).
Częścią jej polityki były też zmiany mężów, przy czym dwaj z nich – Gwidon i
Hugon – byli jej rodzonymi braćmi (kolejni papieże legalizowali te związki).
904 r. – papież Sergiusz III morduje swoich poprzedników (Leona V i
Krzysztofa) i dzięki protekcji Teodory Starszej obejmuje papiestwo. Sergiusz
wkrótce uwiódł córkę swej mecenaski i kochanki, piętnastoletnią piękną
Marozję, która dała mu syna, jednego z przyszłych “ojców świętych”, Jana XI.
911 r. – papież Sergiusz umiera “nagłą smiercią”, a jego miejsce zajmują
kolejno trzej figuranci z nadania Teodory, a zarazem jej kochankowie:
Anastazy III (911-913), Lando (913-914) i Jan X (914-92. Po tym pontyfikacie
główne skrzypce w polityce papieskiej należą już wyłącznie do Marozji (jej
matka zmarła).
955 r. – na tron papieski wstępuje osiemnastoletni Oktawian (wnuk Marozji),
który przybrał imię Jana XII. Młody Oktawian, w przeciwieństwie do swych
poprzedników, pełni w Rzymie zarówno władzę duchowną, jak i świecką.
Oktawian wierzy w boga Jupitera i boginię Wenus, a na szyi nosi woreczek z
amuletami ochronnymi. Za jego pontyfikatu rozpusta i rozpasanie sięga
zenitu. Z pałacu laterańskiego czyni dom publiczny dla “złotej młodzieży
rzymskiej” (synów i córek patrycjuszy) oraz “czarnoksięską świątynię”. Za
usługi kurtyzan i wróżek Jan XII płaci kielichami do mszalnego wina i innymi
dewocjonaliami. Ma bzika na punkcie koni. W stajniach odprawia msze,
dziesięcioletniego chłopca stajennego czyni diakonem. Niczym Kaligula, swą
ulubioną klacz mianował senatorem. Jan XII ukoronował króla Niemiec Ottona I
na cesarza. Zginął z ręki męża swojej kochanki.
966 r. – wprowadzenie chrześcijaństwa w Polsce. Chrześcijaństwo nie toleruje
współistnienia innych religii, wierzeń i bogów. Zrazu spotyka się to ze
zdziwieniem tolerancyjnego politeizmu Słowian. Niszczone są wszelkie oznaki
rodzimej wiary. Na miejscach palonych świętych gajów i burzonych świątyń
stawiano kościoły, w dniach świąt tradycyjnych wprowadzano święta kościelne,
lokalne bóstwa zastępowano kultem świętych (np. Brygis – św. Brygida). Jak
podaje biskup Thietmar: “W państwie [polskim] lud wymaga pilnowania na
podobieństwo bydła, i bata na podobieństwo upartego osła(…) Jeśli
stwierdzono więc, że ktoś jadł po Siedemdziesiątnicy mięso [wielki post],
karano go surowo poprzez wyłamanie zębów. Prawo Boże bowiem świeżo w tym
kraju wprowadzone, większej nabiera mocy przez taki przymus, niż przez post
ustanowiony przez biskupów” (VIII,2). Do końca XVIII w. proces ten zakończył
się wyparciem ze świadomości społecznej całej słowiańskiej tradycji
religijnej, która częściowo została zniszczona, a częściowo przeformułowana
i wchłonięta do systemu chrześcijańskiego.
983 r. – Wielkie powstanie słowiańskie przeciwko chrystianizacji.
993 r. – Papież Leon III zaczął kanonizować zmarłych.
1000 r. Chrześcijanie wierzyli w uwięzienie w roku 317 Lewiatana w
podziemiach Lateranu (ówczesnej siedziby papieży) przez papieża Sylwestra I.
Magia okrągłej liczby 1000 kazała spodziewać się nadzwyczajnych zdarzeń.
Proroctwa Sybilli zapowiadały, że z przełomem tysiąclecia potwór wydrze się
z więzienia i zniszczy ziemię i niebo. Przerażenie wzmagała zbieżność tych
wizji z nowotestamentową Apokalipsą św. Jana. Znaku zapowiadającego
katastrofę dopatrywano się również w osobie ówczesnego papieża, który
uprawiał jakoby praktyki czarnoksięskie (budował zegary i instrumenty
astronomiczne), a przy tym przybrał imię Sylwestra II, co budziło
skojarzenie “jeden Sylwester uwięził smoka, drugi go wypuści”. Kiedy
katastrofa nie nadeszła, Papież zarządził wielką fetę i czas zabaw i
dziękczynienia Panu za dobroć i ratunek dla świata. Tak powstał karnawał.
1015 r. – Po doświadczeniach pornokracji wprowadzono przymusowy celibat dla
duchownych, aby rozwiązać problem przejmowania majątków kościelnych przez
ich rodziny. Dotąd duchowni mieli żony i dzieci.
1054 r. – Michał Ceruliusz, patriarcha kościoła wschodniego i Leon IX
(pośrednio) obrzucili się nawzajem klątwami.
1077 r. – Papież Grzegorz VII ustanowił formalną “klątwę”, czyli wyklęcie
przez instytucję Kościoła (nie mylić ze zwykłą klątwą).
1095 r. – Urban II, oferując boskie zbawienie, wezwał rycerzy Europy do
zjednoczenia i marszu na Jerozolimę,. Zainicjował w ten sposób pierwszą
wyprawę krzyżową.
1096 r. – Pod wpływem Urbana II wyrusza I wyprawa krzyżowa biedaków
wiedzionych przez Piotra z Amiens. Liczba uczestników tej “ludowej krucjaty”
jest szacowana nawet do 180 000 osób. Krzyżowcy znaczą swój szlak pogromami
Żydów: w Wormacji, w Moguncji oraz w Kolonii, dopuszczają się rozbojów,
rzezi i gwałtów, niczym nie różniąc się od wrogich Saracenów. 1/4
nieszczęśników ginie z wycieńczenia i głodu. Część krucjaty kapituluje pod
Xerigordon. Ci, którzy przeszli na islam, są sprzedawani w niewolę,
opierający się pozbawiani są życia. 21 października pod Civetot doznają
pogromu główne siły krucjaty. Z krucjaty do Konstantynopola uchodzi z życiem
około 3000 ludzi.
1099 r. – Masakra Muzułmanów i Żydów w Jerozolimie (w tym ok. 70 000
Saracenów). Kronikarz Rajmund d’Aguilers pisał: “Na ulicach leżały sterty
głów, rąk i stóp. Jedni zginęli od strzał lub zrzucono ich z wież; inni
torturowani przez kilka dni zostali w końcu żywcem spaleni. To był
prawdziwy, zdumiewający wyrok Boga nakazujący, aby miejsce to wypełnione
było krwią niewiernych” (“Historia Francorum qui ceperunt Jeruzalem”).
XI w. – Słowianie pomorscy (Szczecinianie) oświadczają biskupowi Ottonowi
Mistelbachowi: “U was, chrześcijan, pełno jest łotrów i złodziei; u was
ucina się ludziom ręce i nogi, wyłupuje oczy, torturuje w więzieniach; u
nas, pogan, tego wszystkiego nie ma, toteż nie chcemy takiej religii! U was
księża dziesięciny biorą, nasi kapłani zaś utrzymują się, jak my wszyscy,
pracą własnych rąk” (Żywot świętego Ottona).
1109 r. – Kolejna bitwa o Jerozolimę. Oto relacja naocznego świadka:
“Wkrótce wszyscy obrońcy uciekli z murów poprzez miasto, a nasi ścigali ich,
pędzili ich przed sobą, zabijając, wyrzynając, aż do świątyni Salomona,
gdzie doszło do takiej rzezi, iż nasi brnęli po kostki we krwi… Niebawem
krzyżowcy rozbiegli się po całym mieście, przywłaszczając sobie złoto,
srebro, konie i muły; plądrowali pełne bogactw domy. Potem zaś, szczęśliwi,
płacząc z radości, poszli nasi oddać cześć grobowi naszego Zbawiciela. (…)
Pozostali przy życiu Saraceni wywlekali zmarłych z miasta i złożyli ich na
stosach, których wysokość dorównywała wysokości domów. Nikt przedtem nie
słyszał i nie widział podobnej rzezi wśród pogan”.
XII w. – Uczony i filozof, święty Tomasz z Akwinu (twórca drugiej doktryny
katolickiej) głosił, że zwierzęta nie mają życia po śmierci ani wrodzonych
praw, oraz że “przez nieodwołalny nakaz Stwórcy ich życie i śmierć należą do
nas”. Święty Franciszek twierdzi jednak coś innego.
1116 r. – Sobór Laterański ustanowił spowiedź “na ucho”.
1147 r. – wyprawa krzyżowa na Słowian (krucjata połabska). Krucjata kończy
się fiaskiem, ale zapoczątkowuje proces, którego efektem staje się
eksterminacja i starcie z map tych narodów słowiańskich, które nie poddały
się chrystianizacji.
1140 r. – Ułożono i przyjęto listę 7 sakramentów świętych. Do tego czasu
udzielano sakramentów w sposób nieuporządkowany (np. słowiańscy księża za
jeden z sakramentów uznawali postrzyżyny!).
1140 r. – Gracjan zestawił pierwszy kodeks prawa kanonicznego. Zbiór ten
stosowano jako instruktażowy podręcznik dla księży aż do 1917 roku, kiedy to
powstał nowy kodeks prawa kanonicznego. W kanonie “Aliquando” Gracjan
stwierdza, że “aborcja jest zabójstwem jedynie wówczas, gdy płód jest
uformowany”. Dopóki płód nie jest jeszcze w pełni ukształtowaną ludzką
istotą, aborcja nie jest aktem zabójstwa.
1204 r. – Zaczęła działać Święta Inkwizycja. Słudzy Kościoła zamęczyli lub
spalili żywcem miliony ludzi na całym świecie.
1202-1204 r. – IV krucjata zainicjowana przez Innocentego III, by wesprzeć
krzyżowców w Palestynie. Na skutek polityki Henryka Dandolo, żołnierze
Chrystusa zwrócili się przeciwko Bizancjum i zdobyli Konstantynopol, z
zaciekłością grabiąc i wyrzynając mieszkańców (chrześcijan). Na koniec
spalili miasto. Zrabowano niesłychane ilości złota i srebra, a skala
przemocy znów przekroczyła wszelkie ówczesne normy wojenne. Na zdobytym
terenie utworzono efemeryczne państewko nazwane Cesarstwem Łacińskim.
Przypieczętowało to rozłam między chrześcijaństwem wschodnim a zachodnim.
1208 r. – Innocenty III zaoferował każdemu, kto chwyci za broń, oprócz
prolongaty spłat i boskiego zbawienia, również ziemię i majątek heretyków
oraz ich sprzymierzeńców. Rozpoczęła się krucjata, której celem było
wymordowanie Katarów. Szacuje się, iż krucjata pochłonęła milion istnień
ludzkich, nie tylko Katarów, ale dotknęła większą część populacji
południowej Francji. Dowodzący wojskami krucjaty, gdy mu sie skarżono, że
trudno jest odróżnić wiernych od heretyków, odpowiedział: “Zabijać
wszystkich. Bóg ich odróżni.”
1229 r. – Papież Grzegorz IX zakazał czytania Biblii pod sankcją kar
inkwizycyjnych.
1231 r. – Nakaz papieski zalecał palenie heretyków na stosie.
1234 r. – Papież Grzegorz IX nakłania do krucjaty przeciw chłopom ze
Steding, którzy odmawiają arcybiskupowi Bremy nadmiernej daniny. Pięć
tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci ginie z rąk krzyżowców, a zagrody owych
chłopów zajmują ich mordercy obdarzeni nimi przez Kościół.
1244 r. – Na soborze w Narbonne zdecydowano, aby przy skazywaniu heretyków
nikogo nie oszczędzano. Ani mężów ze względu na ich żony, ani żon ze względu
na męża, ani też rodziców ze względu na dzieci. “Wyrok nie powinien być
łagodzony ze względu na chorobę czy podeszły wiek. Każdy wyrok powinien
obejmować biczowanie”.
1252 r. – W bulli “Ad extripanda” papież Innocenty IV przyrównał wszystkich
chrześcijan ale niekatolików do zbójców i zobowiązał władców do tego, by
tych “heretyków” mordowano najpóźniej w ciągu pięciu dni.
1263 r. – Zatwierdzono przyjmowanie komunii pod jedną postacią.
1264 r. – Ustanowiono uroczystość Bożego Ciała.
1275 r. – Pojawiły się dyskusje na temat płacenia daniny. W odpowiedzi
papież ekskomunikował całe miasto – Florencję.
1313 r. – Sobór w Zamorze ponownie zarządza zniewolenie Żydów i pod groźbą
ekskomuniki żąda wykonania postanowienia przez władze świeckie. Antysemickie
dekrety kościelne będą pojawiać się aż do XIX w.
1326 r. – Niezgodność przesadnie bogatej organizacji Kościoła z głoszonymi
przez nią ideami Jezusa Chrystusa doprowadziła do ogłoszenia bulli
papieskiej “Cum inter nonnullos”, w której uważano za herezję twierdzenia,
jakoby Jezus i Jego apostołowie nie posiadali żadnej własności w postaci
dóbr materialnych. Podobno mieli kupę szmalu.
XIV w. – Wybucha epidemia czarnej śmierci. Kościół wyjaśniał, że winę za ten
stan rzeczy ponoszą Żydzi, zachęcając przy tym do napaści na nich. Zaczynają
się eksterminacje.
1349 r. – W ponad 350 niemieckich miastach i wsiach giną niemalże wszyscy
Żydzi, na ogół paleni żywcem. W ciągu jednego roku chrześcijanie wymordowali
więcej Żydów niż niegdyś, w ciągu dwustu lat prześladowań, poganie
wymordowali chrześcijan. To tylko jeden z wielu epizodów pogromów Żydów,
gdyż podobne zdarzenia miały miejsce przez cały okres panowania
chrześcijaństwa.
1377 r. – Robert z Genewy wynajął bandę najemników, którzy po zdobyciu
Bolonii ruszyli na Cessnę. Przez trzy dni i noce, począwszy od 3 lutego 1377
roku, przy zamkniętych bramach miasta, żołnierze dokonali rzezi jego
mieszkańców. W 1378 roku, Robert z Genewy został papieżem i przyjął imię
Klemensa VII. W tym samym roku papieżem Urbanem VI został Bartolomeo
Prignano i Kościół miał dwóch zwalczających się papieży.
1450 – 1750 – Okres polowania na czarownice. Straszliwymi torturami
zamęczono setki tysięcy kobiet posądzanych o czary. Standardowe tortury
obejmowały: wieszanie za ręce, biczowanie, łamanie stawów i kości kołem,
przypiekanie, gotowanie w oleju, wbijanie kolców w oczy, wlewanie wrzątku do
uszu, wyrywanie obcęgami piersi i narządów płciowych, sadzanie na
rozżarzonym żelazie lub węglach. Dzieci można było również oskarżać o czary:
dziewczynki po ukończeniu 9,5 lat, chłopców po ukończeniu 10 lat. Młodsze
dzieci torturowano w celu uzyskania zeznań obciążających rodziców. W
procesach o czary brane były pod uwagę “zeznania” dwulatków!
1466 r. – Papież Paweł II, homoseksualista lub transseksualista, nazywany
przez swojego poprzednika, Piusa II, “dobrą Marysią” a przez kardynałów
“Naszą Panią Żałosną” rozpoczął krucjatę przeciwko husytom.
1475 r. – Dla poprawienia finansów kurii, oskarżany o kazirodztwo z siostrą
i udział w homoseksualnych orgiach papież Sykstus IV opodatkowuje
prostytutki.
1483 r. – Giovanni Giacomo Sclafenati w wieku 32 lat zostaje najmłodszym
kardynałem świata. Swoją nominację zawdzięcza romansowi z Sykstusem IV.
1484 r. – Papież Innocenty VIII oficjalnie nakazał palenie na stosach kotów
domowych razem z czarownicami. Zwyczaj ten był praktykowany przez trwający
setki lat okres polowań na czarownice. Papież zyskuje przydomek “ojca
ojczyzny”. Mimo celibatu ma 16 dzieci.
1492 r. – Kolumb odkrył Amerykę. Inkwizycja szybko postępuje śladami
odkrywców. Tubylców, którzy nie chcieli nawrócić się na wiarę
chrześcijańską, mordowano. Gdy była taka sposobność, przed zabiciem oporni
Indianie byli przymusowo chrzczeni. W tym czasie papież Aleksander VI
urządza publiczne orgie z własną córką Lukrecją (Borgią) i synem Cezarem.
1493 r. – Bulla papieska uprawomocniła deklarację wojny przeciwko wszystkim
narodom w Ameryce Południowej, które odmówiły przyjęcia chrześcijaństwa. W
praktyce kobiety i mężczyzn szczuto psami karmionymi ludzkim mięsem i
ćwiartowanymi żywcem indiańskimi niemowlętami. Wbijano ciężarne kobiety na
pale, przywiązywano ofiary do luf armatnich i puszczano je z dymem.
Mordowano, gwałcono, okaleczano i rabowano. Gdy katoliccy “misjonarze”
zawitali do Meksyku, żyło tam około 11 milionów Indian, a po stu latach już
tylko półtora miliona. Szacuje się, że w ciągu 150 lat zabito co najmniej 30
milionów ludzi. Podczas pobytu w tamtych stronach, papież Jan Paweł II
nazwał tą zbrodnie przeciwko ludzkości “dziełem ewangelizacji i pokoju”.
1493 r. – Papież Aleksander VI zaraża się syfilisem.
1501 r. – Syn papieża Aleksandra VI (Cezar Borgia) wydaje w pałacu
apostolskim “Bankiet Kasztanów”, znany także jako “Balet Kasztanów”, na
którym pięćdziesiąt nagich prostytutek i kurtyzan, na czworaka, zbiera
waginami porozrzucane pomiędzy świecznikami kasztany. Impreza kończy się
zbiorową orgią i seksualnymi zawodami gości i dworzan. Dla najlepszych
ogierów przewidziane są nagrody.
1513 r. – Papieżem zostaje Leon X, który po objęciu władzy zaapelował do
kardynałów bardzo osobliwie: “Niech nasz pontyfikat będzie radosny”. Leon X
wobec arystokratycznego towarzystwa zawsze pozostawał sobą: “Ileż korzyści
przyniosła nam i naszym ludziom ta bajeczka o Chrystusie, wiadomo.” (za:
Horst Hermann, Książęta Kościoła. Między słowem pasterskim a godzinkami
owieczek, Uraeus, Gdynia 2000, s.145)
1542 r. – Papież Paweł III wzmacnia pozycję Inkwizycji. Inkwizycja otrzymuje
nad całym katolickim terytorium taką samą władzę, jaką wcześniej cieszyła
się w Hiszpanii.
1545 – 1563 – Na Soborze Trydenckim ogłoszono, że tradycja Kościoła jest
ważniejszym źródłem objawienia od Słowa Bożego, a jedyne i wyłączne prawo
interpretacji Pisma Świętego spoczywa w rękach kościoła katolickiego.
Uznano, że sakramenty są niezbędne do uzyskania zbawienia. Utworzono indeks
ksiąg zakazanych, który przez 400 lat będzie krępować wolność myśli,
sumienia i naukę. Na soborze Florenckim i Trydenckim zatwierdzono
ostatecznie dogmat o czyśćcu. Praktyka sprzedaży odpustów od kar czyśćcowych
rozkwitła pełna parą. Obecnie większość wyznań chrześcijańskich uważa
nauczanie o czyśćcu za niebiblijne i je odrzuca.
1568 r. – Hiszpański trybunał inkwizycji wydaje nakaz śmierci na trzy
miliony Niderlandczyków, którzy – jak brzmi hasło wypisane na kapeluszach
“gezów” – wolą być “raczej Turkami niż papistami”.
1572 r. – We Francji 24 sierpnia w masakrze znanej pod nazwą Dnia Świętego
Bartłomieja zamordowano 10 000 protestantów. Papież Grzegorz XIII napisał
potem do króla Francji Karola IX: “Cieszymy się razem z tobą, że z Boską
pomocą uwolniłeś świat od tych podłych heretyków”.
1584 r. – Papież Grzegorz XIII w bulii “In coena Domini” zrównuje
protestantów (chrześcijan) z piratami i zbrodniarzami, zezwalając katolikom
na ich mordowanie.
1584 r. – Giordano Bruno twierdzi, iż gwiazdy są innymi słońcami, wokół
których mogą krążyć inne planety, a na nich żyć inne istoty. Za swoje
poglądy zostaje spalony żywcem na stosie. Egzekucje opóźniono o dwa lata z
rozkazu papieża Klemensa VIII. Papieżowi zależało, by stos na Campo dei
Fiori stał się jedną z atrakcji dla pielgrzymów.
1585 – 1590 – Krótka kadencja Sykstusa V zaowocowała zakazem wstępu do
watykańskich archiwów dla świeckich uczonych. Na rozkaz papieża wyryto przed
wejściem napis: “Kto tutaj wejdzie, będzie natychmiast ekskomunikowany”. 1
czerwca 1846 r. zakaz ten zostanie rozszerzony nawet na kardynałów, a wstęp
będzie możliwy tylko za specjalną zgodą papieża.
1600 r. – 17 lutego spalono na stosie Giordano Bruno, który głosił że
wszechświat jest nieskończony i jednorodny (z czego wynikał pogląd, że
ludzie nie są jedynymi inteligentnymi istotami w kosmosie). Religię uznawał
za uproszczoną wersję filozofii, a liturgię za wynik zabobonu. Kościół
skazał go za herezję doketyzmu.
1615 r. – Trybunał inkwizycyjny zabrania głoszenia teorii heliocentrycznej.
Ziemia jest płaska i unoszą ja na grzbiecie słonie – to poglądy Kościoła.
Naukowe podejście Kościoła do świata odzwierciedlały poglądy świętego
Augustyna: “Jest to niemożliwe, aby po przeciwnej stronie Ziemi znajdowali
się ludzie, gdyż w Piśmie Świętym nie ma wzmianki o takim rodzie wśród
potomków Adama”.
1633 r. – Trybunał inkwizycyjny skazuje 70-letniego Galileusza za to, iż
głosił zasady heliocentryzmu. Gdyby nie zawarta z Inkwizycją ugoda
polegająca na publicznym wyrecytowaniu formuły odwołującej i przeklinającej
swoje “błędy”, zostałby skazany na stos. Galileusz, uwięziony, do końca
życia znajdował się pod nadzorem Inkwizycji.
1648 r. – Na fali katolickiego antysemityzmu, wymordowano w Polsce ok. 200
000 Żydów.
1650 r. – W Nowej Anglii prawnie zakazano noszenia ubrań z “krótkimi
rękawami, gdyż mogłyby zostać odsłonięte nagie ramiona”. Chrześcijanie
zaczęli uważać, że wszystko, co zwraca uwagę na świat fizyczny jest
bezbożne.
1789 r. – Papież Grzegorz XVI gani wolność sumienia jako “szaleństwo”,
“zaraźliwy błąd” i wypowiada się przeciwko wolności handlu książkami.
1791 r. – Zgromadzenie Narodowe Francji uznało papieża, arystokratów i
opornych kapłanów za największych wrogów narodu.
1793 r. – Konwent Narodowy Francji uchwalił wniosek skierowany do Komitetu
Oświecenia Publicznego `z propozycją wzniesienia pomnika proboszczowi Janowi
Meslier, pierwszemu księdzu, który miał odwagę i siłę przekonania, aby
wyrzec się błędów religijnych katolików. Jan Meslier po swej śmierci
zostawił parafianom dzieło swego życia – testament duchowy, w którym wyznaje
całą prawdę o religii, której był funkcjonariuszem. Meslier napisał:
“Religia Rzymska w samej swojej istocie jest wrogiem radości i dobrobytu
ludzi. Błogosławieni ubodzy! Błogosławieni, którzy płaczą! Błogosławieni są
ci, co cierpią! Biada tym, którzy żyją w obfitości i radości! Oto rzadkie
odkrycia, głoszone przez ten chrystianizm! (…) Myślę, drodzy parafianie,
że dostatecznie zabezpieczyłem was przed tymi szaleństwami. Rozum wasz
sprawi więcej jeszcze niż moje wywody. (…) Kończąc błagam Boga, tak przez
tę sektę znieważonego, aby raczył nas przywrócić do religii naturalnej,
której chrystianizm jest otwartym wrogiem, do tej świętej religii, którą Bóg
włożył w serca wszystkich ludzi i która uczy: byśmy nie czynili bliźniemu,
co nam nie jest miłe. A wtedy świat składać się będzie z dobrych obywateli,
ze sprawiedliwych ojców, posłusznych dzieci i czułych przyjaciół”.
21 lutego 1795 roku – Zgromadzenie Narodowe Francji ogłasza wolność kultów
religijnych (pod wpływem pertraktacji z Hiszpanią i Toskanią) i rozdział
Kościoła od państwa. W historii ludzkości zaczyna się nowa era.
1836 r. – Grzegorz XVI w nowym wydaniu indeksu ksiąg zakazanych uzależnia
czytanie Biblii w językach narodowych od zgody Inkwizycji. Zakaz obowiązywał
do 1897 r.
1846 r. – 1 czerwca wydano zakaz wstępu do watykańskiego archiwum absolutnie
wszystkim, nawet kardynałom, bez specjalnego zezwolenia papieża.
1852 r. – Wprowadzono nabożeństwo majowe do Najświętszej Maryi Panny.
1854 r. – Wymyślono Niepokalane Poczęcie N.M.P.
1855 r. – Sprzeciw Kościoła wobec Konstytucji Stanów Zjednoczonych. Kościół
głosił: “Wolność to bluźnierstwo, wolność to odwodzenie innych od
prawdziwego Boga. Wolność to mówienie kłamstw w imię Boga”. Wcześniej, do
Kongresu Stanów Zjednoczonych, Kościół wniósł projekt ustawy zabraniającej
wydobywania z łona ziemi ropy naftowej, którą Bóg tam umieścił, aby “czarci
w piekle mieli czym pod kotłami palić’.
1869 r. – Pius IX podczas soboru watykańskiego potępia aborcję; od tamtego
momentu uznawana ona jest za grzech śmiertelny.
1870 r. – Wprowadzono dogmat o nieomylności papieża.
1897 r. – Papież Leon XIII dopisuje Biblię do “Indeksu ksiąg zakazanych”.
początek XX w. – Papież Leon XIII uzasadnia karę śmierci: “Kara śmierci jest
niezbędnym i skutecznym środkiem dla osiągnięcia celu Kościoła, gdy
buntownicy występują przeciw niemu i naruszają jedność duchową”.
początek XX w. – Pius X oświadczył dosłownie: “Religia żydowska była
podstawą naszej religii, została jednak zastąpiona nauką Chrystusa i nie
możemy uznać dalszej racji istnienia tamtej”.
1910 r. – 1 września Pius X nakazał katolickim duchownym składać “Przysięgę
modernistyczną”, która każe wierzyć, że “Kościół (…) został bezpośrednio i
wprost założony przez (…) Chrystusa”, oraz nakazuje potępiać “tych, którzy
twierdzą, że Wiara, przez Kościół podana, może stać w sprzeczności z
historią” oraz “sposób rozumienia i wykładania Pisma św., który, pomijając
tradycję Kościoła, analogię Wiary i wskazówki Stolicy Apostolskiej, polega
na pomysłach racjonalistycznych”. Przysięga miała zapobiec “zamętowi w
umysłach wiernych co do istoty dogmatów” wynikającego z postępującej
edukacji społeczeństwa. Przysięgę zniesiono w 1967 r.
1917 r. – Heretycy mogą odetchnąć ulgą. Po prawie 700 latach nowy “Codex
Juris Canonici” znosi tortury. Duży wpływ na decyzję miało powstanie
komunizmu w Rosji, którego Kościół się przestraszył.
1939 r. – Papież Pius XII w liście do hierarchii kościelnej USA dopatruje
się przyczyny “dzisiejszych nieszczęść” nie w faszyzmie, lecz m.in. w
krótkich spódnicach pań.
20 października 1939 r. Pius XII wyraża poparcie dla hitlerowskiej napaści
na Polskę. Papież uznał ją za “walkę interesów o sprawiedliwy podział
bogactw, którymi Bóg obdarzył ludzkość.”
1941 r. – Tuż po agresji III Rzeszy na ZSRR z watykańskich drukarni wysłano
do sztabu wojsk niemieckich duże transporty ukraińskich i rosyjskich
modlitewników. Watykan podbite obszary ZSRR podporządkował nuncjaturze
berlińskiej oficjalnie akceptując zagarnięcie tych ziem przez Hitlera.
1941 r. – Watykan akceptuje antysemickie poczynania rządu Vichy i wyraża
zgodę na uchwalenie tzw. “Statutu Żydów”. Wyrażono nadzieję, że nie
ograniczy on prerogatyw Kościoła.
1945 r. – Pius XII w orędziu wigilijnym staje w obronie głównych oskarżonych
o zbrodnie przeciwko ludzkości. Kuria rzymska interweniuje w sprawie
ułaskawienia 200 zbrodniarzy hitlerowskich, w tym m.in. katów polskiego
narodu, Franka i Greisera. To niewielki epizod w szeroko zakrojonej akcji
ratowania hitlerowców przed odpowiedzialnością karną.
1946 r. – Studenci wydziału prawa Uniwersytetu w Cardiff, rozważają, czy
Pius XII powinien zasiąść na ławie oskarżonych przed Międzynarodowym
Trybunałem w Norymberdze za całokształt prohitlerowskiej polityki Watykanu w
okresie II wojny światowej.
1950 r. – W petycji do Watykanu katolicy proszą o dogmatyzację fizycznego
wniebowzięcia Maryi. W odpowiedzi Watykan uchwala dogmat o wniebowzięciu
Najświętszej Maryi Panny, choć w Ewangeliach nie ma o tym słowa.
1954 r. – Pius XII poucza: “To, co nie jest zgodnie z prawdą czy z normą
obyczajową, nie ma prawa istnieć”. Chodzi oczywiście o prawdę i moralność
zgodną z nauczaniem Kościoła.
1962 r. Papież Jan XXIII wydaje dokument “Instructio De Modo Procendendi In
Causis Sollicitationis”, zakazujący ujawniania przypadków pedofilii wśród
księży pod groźbą klątwy. Dokument nakazuje skłanianie ofiar do milczenia,
także pod groźbą klątwy. Innymi słowy, jeżeli rodzice zgwałconego dziecka
chcą ujawnić przestępstwo, wówczas grozi im (oraz dziecku) klątwa i
wydalenie z kościoła.
1966 r. – Watykan znosi indeks ksiąg zakazanych, bo nie spełnia już zadania
i tylko naraża Kościół na śmieszność.
1968 r. – Papież Paweł VI ogłasza encyklikę “Humanae vitae”, z której
skutkami rodziny katolickie borykają się do dzisiaj. Jedynymi środkami
regulacji urodzin dopuszczonymi przez kościół pozostaje wstrzemięźliwość
płciowa i metoda kalendarzyka, a każdy stosunek płciowy ma mieć na celu
poczęcie życia. Encyklika papieska nie przeszkadza jednak Watykanowi w
posiadaniu udziałów i czerpanie zysków z produktów firmy “Instituto
Farmacologico Serono”, która wypuszcza na rynek niezwykle dochodowy środek
antykoncepcyjny o nazwie “luteolas”.
1971 r. – FBI wpada na trop sfałszowanych przez nowojorskich gangsterów
papierów wartościowych na sumę 14 milionów dolarów. Odbiorcą okazuje się
Bank Watykański. FBI ustala, że był to zabieg próbny przed docelową operacją
na kwotę 1 miliarda dolarów.
1975 r. – Papież Paweł VI wyjaśnia w liście do arcybiskupa Coggana, że
kobieta ma zakazany wstęp do stanu duchownego, ponieważ “wykluczenie kobiet
z kapłaństwa jest zgodne z zamysłem Boga wobec swego Kościoła”, choć
specjalnie powołana Papieska Komisja Biblijna (składająca się z wybitnych
biblistów) orzekła wcześniej, że nie ma przeciwskazań. Zdanie papieża nadal
jest ważniejsze od wniosków wypływających z lektury Biblii. Pawła VI poparł
Jan Paweł II.
1977 r. – Papież Paweł VI wyjaśnia, ze kobieta ma zakazany wstęp do
kapłaństwa, ponieważ “nasz Pan był mężczyzną”.
1978 r. – Papieżem zostaje Albino Luciani, człowiek niezwykle skromny,
postępowy i uwielbiany przez masy, którego pontyfikat trwał tylko 33 dni.
Zgadzał się na stosowanie środków antykoncepcyjnych, dopuszczał kapłaństwo
kobiet, sprzeciwiał się celibatowi. Postanawia zniszczyć mafijne struktury
watykańskich finansów, a następnie oczyścić Watykan i Kościół z oszustów i
aferzystów. Sporządza listę 121 purpuratów watykańskich do natychmiastowego
zdymisjonowania. Tuz przed rozpoczęciem zaplanowanych czystek umiera 28
września po “zjedzeniu niestrawnego posiłku” (zostaje otruty). Nie
przeprowadzono sekcji zwłok. Jego testament ginie w tajemniczych
okolicznościach.
1980 r. – Beatyfikacja jezuity José de Anchieta, który twierdził: “Miecz i
żelazny pręt to najlepsi kaznodzieje”. Podczas beatyfikacji masowego
mordercy Indian, papież Jan Paweł II nazwał go apostołem Brazylii, wzorem
dla całej generacji misjonarzy i siebie samego. Nie pierwszy to przypadek
wyniesienia zbrodniarza na ołtarze.
1992 r. – Papież Jan Paweł II ogłasza, że potępianie Galileusza za głoszenie
heliocentrycznego poglądu, iż Ziemia krąży wokół Słońca (a nie na odwrót),
było błędem. Rehabilitacja Galileusza trwała 359 lat.
1993 r. – Watykan uznaje istnienie państwa Izrael.
2000 r. – 13 marca Kościół przyznaje, że w ciągu wieków popełnił wiele
grzechów w dziedzinie praw człowieka i wolności religijnej. O przebaczenie
proszeni są m.in. Żydzi, kobiety i ludy tubylcze. Za przebaczeniem nie idą
żadne czyny, które mogłyby naprawić lub upamiętnić wyrządzone krzywdy, ale
za to wizerunek Kościoła poprawia się w oczach wiernych.
XXI w. – uczonym teologom objawia się miejsce pobytu nieochrzczonych, a
przedwcześnie zmarłych dzieci. Do tej pory przyjmowano, że Pan przeznaczył
im limbus puerorum, miejsce które nie jest ani niebem, ani piekłem, ani
nawet czyśćcem. Teologowie po tysiącletnim śledzeniu ścieżek Rozumowania
Pańskiego stwierdzili jednak, że brak jest podstaw do postulowania owej
“otchłani dzieci”, a zatem należy umieścić je gdzieś indziej. Dzięki Bogu
wybrali niebo.
2006 r. – 2 lipca przewodniczący Papieskiej Rady do Spraw Rodziny kardynał
Alfonso Lopez Trujillo mówi w wywiadzie dla dziennika “Il Tempo”, że aborcja
“to zbrodnia bardziej przerażająca niż wszystkie wojny światowe”. Czyli, że
usuwanie zapłodnionej komórki jajowej jest gorsze niż np. mordowanie
świadomych dzieci w obozach zagłady.